شاید تاکنون مطالب و مصاحبه های گوناگون و متعددی در ارتباط با مسائل و مشکلات شرکت های ارائه دهنده خدمات اینترنتی طی سال های اخیر خوانده باشید اما در این مقاله می خواهیم این مشکلات را به صورت جامع مرور کنیم؛ به ویژه به مشکلات موجود در شهرهای کوچک توجه خواهیم داشت. نگاهی به آمار مهاجرت جوانان تحصیل کرده متخصص و نخبه این رشته به خارج از کشور و آمار موفقیت ایرانیان فعال در این رشته در مدیریت بخش های مختلف شرکت ها و ارگان های بزرگ صنعت IT دنیا این سوال را به ذهن می آورد که آیا وقت آن نیست که کمی به مشکلات متخصصان این صنعت بپردازیم. مدیران این صنعت امور مجموعه تحت مدیریت خود را عمدتاٌ با حل معادلات مالی غیرممکن و به سختی اداره می کنند و وظیفه مسئولان جامعه است که آن ها را یاری کنند.
یکی از مسائلی که ISP ها به خصوص در شهر های کوچک با آن مواجه هستند فقدان یک قانون مناسب جهت ارائه مجوز فعالیت ISP به شرکت های تازه تاسیس می باشد چرا که در هر شهر و منطقه ای متناسب با جمعیت موجود، ظرفیت محدودی برای ارائه سرویس اینترنت وجود دارد. اگر ارائه این مجوز منوط به ارزیابی و بررسی کارشناسی کمیته ای متشکل از کارشناسان بی طرف زیر نظر مجامع صنفی کارفرمایان اینترنتی صورت گیرد دیگر شاهد آن نخواهیم بود که به خاطر تعدد صدور مجوز فعالیت در یک محدوده کوچک، شرکت های تازه تاسیس سرمایه خود و دیگر شرکت ها را به خطر بیندازند.
در گذشته به دلیل محدودیت حجم کاربران سرویس های اینترنتی (اینترنت، تلفن اینترنتی و ...) و به همان نسبت بالاتربودن قیمت این سرویس ها، شرکت های ارائه دهنده خدمات وضعیت مالی بهتری داشتند ولی متاسفانه طی ماه های اخیر با مصاحبه های مکرر مسئولان و مدیران محترم وزارت ارتباطات و فن آوری اطلاعات و شرکت فن آوری اطلاعات (ارتباطات دیتای سابق) مبنی بر کاهش 50 درصدی قیمت ها و ایجاد فشار مشترکین خانگی جهت کاهش قیمت ها، شرکت های ارائه دهنده خدمات اینترنتی علی رغم مشاهده عدم تغییر در هزینه های خود مجبور شدند قیمت سرویس های ارائه شده را کاهش دهند ولی آیا شرکت ارتباطات دیتا با وجود بالا رفتن حجم خرید جهانی خود و بهره مندی از تخفیف بیشتر به همان نسبت شرکت های سرویس گیرنده را از تخفیف خود بهره مند کرده است که ISP ها بتوانند قیمت کارت های خود را کاهش دهند؟

حتی اگر تخفیف 50 درصدی واقعاٌ اعمال می شد و هزینه پهنای باند برای ISP ها کاهش می یافت، به دلیل وجود هزینه های سنگین دیگر مانند هزینه تجهیزات، حقوق کارکنان و موارد بسیار دیگر امکان کاهش قیمت بیش از آن چه که شرکت های ارائه دهنده خود انجام دادند وجود ندارد.
آیا مسئولان تصور نمی کنند تعیین قیمت ارائه خدمات به مشتریان باید بر عهده انجمن های صنفی متشکل از تمام ISP ها و زیر نظر اتحادیه متشکل از آن ها باشد؟ تنها با ارائه نظر کارشناسی می توان حداقل قیمت و حداقل کیفیت ارائه خدمات را تعیین کرد. در صورت حضور یک اتحادیه قدرتمند است که علاوه بر رفع مشکلات ذکر شده، جلوگیری از قیمت شکنی شرکت های رقیب امکان پذیر می شود. آیا تصور نمی شود این گونه شرکت ها قبل از هر چیز به امنیت شغلی مناسب نیاز دارند تا هر از گاهی با تصویب قوانین، مقررات و تعرفه های جدید از سوی وزارت ارتباطات و فن آوری اطلاعات، شرکت فن آوری اطلاعات (ارتباطات دیتای سابق) و سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی و با انجام مصاحبه های گوناگون از سوی مسئولان محترم این سازمان ها ادامه حیات آن ها به خطر نیفتد؟ آیا بهتر نیست نخبگان صنعت IT کشور به جای پرداختن به مسائل جانبی و درگیری های صنفی به ارتقاء سطح کیفی خدمات خود بیندیشند تا باعث رشد همه جانبه صنعت IT در کشور شوند؟ مطمئناٌ اگر جوان متخصص، نخبه و مدیر ایرانی شرایط امن و امکانات مناسب در اختیار داشته باشد خدمت به کشور و هموطن خود را به کار در کشور بیگانه ترجیح خواهد داد.