عرصه فناوری اطلاعات و ارتباطات این روزها در دنیا چنان به عرصه رقابتی مبدل شده که هر کمپانی اعم از کوچک و بزرگ دست‌اندرکار این حوزه در اهداف بلندمدت خود قصد دارد تا به یکی از بازیگردانان اصلی آن تبدیل شود.

رقابت‌های تجاری این عرصه گاه آنچنان تنگ می‌شود که برخی از تولیدکنندگان و تامین‌کنندگان چشم خود را نسبت به سودهای سرشاری که می‌توانند از آن بهره مند شوند می‌بندند و کسب سهم بیشتر از بازار را بر دیگر منافع خود ترجیح می‌دهند.

بازار مخابرات ایران نیز که از جمله بازارهای درحال رشد دنیا در زمینه فناوری اطلاعات و ارتباطات محسوب می‌شود، به یکی از محل‌های منازعه رهبران بزرگ این عرصه مبدل شده و بسیاری از آنان پس از در اختیار داشتن بازارهای رو به اشباع دنیا اکنون به بازار ایران روی آورده‌اند و سودای سود و گاه انحصار را در این بازار، نه در خیال بلکه در واقعیت جست و جو می‌کنند.

طی سال‌های اخیر با توسعه عرضه خدمات ارتباطی حضور بسیاری از قدرتمندان این عرصه در بازار ایران قابل مشاهده است به طوریکه هر یک با عرضه خدمات رقابتی قصد دارند تا مدیران دولتی و خصوصی ایران را به سمت خود جذب کنند.

در میان بزرگان این عرصه حضور پیشاپیش زردپوست‌های چینی است که بیش از سایرین رخ می‌نمایاند به طوری که در هر عرصه‌ای از جمله تامین تجهیزات، نگهداری و حتی آموزش گوی سبقت را از دیگران ربوده‌اند و عملا در حال تبدیل شدن به نخستین نشان تجاری بازار تله‌کام ایران هستند.

گرچه در بسیاری از حوزه‌ها و کشورهای دیگر نمی‌توان حضور قدرتمند این چشم بادامی‌ها و شکست رقیبان نامدارشان را نادیده گرفت اما آنچه که برای فعالان این عرصه ناخوشایند است، عرضه سرویس‌های نامطلوب و تجهیزات بی‌کیفیت با قیمت‌های بسیار پائین است که گاه در نگاه نخست قیمت آنها توجه مدیران ایرانی را به خود جلب می‌کند اما در نهایت کیفیت‌‌شان دل دلسوزان این عرصه را به درد می‌آورد. چرا که در نهایت شبکه‌ای با جنس چینی و کیفیت درجه چندم را بی‌هیچ رقیبی و فقط با توجه به بهره‌مندی از شرایط سیاسی ایران برای کشور راه‌اندازی می‌کنند.

مدیران تله‌کام ایران باید به هوش باشند تا با ایجاد شرایط رقابتی در بازار ایران، فرصت‌های فروانی که می‌توانند از نظر اقتصادی و تجاری برای کشور خلق کنند را از دست ندهند و با کشاندن غول‌های بزرگ ICT دنیا درهای سرویس‌دهی مطلوب را به روی مشترکان خود بگشایند وگرنه شاهد آن روزی خواهیم بود که در یک میدان فراخ تنها یک بازیگر وجود خواهد داشت.