گزارش‌های دو سالانه نشریه دیجیتال ریویو که اخیرا برای منطقه آسیا و اقیانوسیه تا سال 2009 و 2010 منتشر شده به بررسی وضعیت فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران هم پرداخته است، اما برخلاف بازه زمانی‌که روی جلد این نشریه بدان اشاره شده و در اکثر گزارش‌های دیگر کشورها نیز تا حدودی این بازه زمانی رعایت شده است، بررسی حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران تنها به سال 2006 رسیده است.

اگرچه در نگاه اول و سطحی به نظر این یک غفلت به شمار می‌آید اما وا خوانی و واکاویی سطور این گزارش و در نهایت مطالعه بخش آخرین گزارش که تحت عنوان چالش‌ها آمده مبین این نکته است که لحاظ نشدن بازه زمانی فراتر از 2006 می‌تواند تاویل یا تفسیرهایی را در ذهن خواننده ایجاد کند.

اول اینکه این چشم‌پوشی یا فراتر نرفتن از سال 2006 می تواند به این معنا باشد که نویسندگان گزارش به آمار و اطلاعات حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران پس از سال 2006 یا دسترسی نداشته‌اند یا اساسا آماری وجود نداشته است‌. این گمانه با توجه به سابقه فعالیت نوسندگان گزارش که از فعالان بخش دولتی طی سال‌های متمادی در این حوزه بوده‌اند‌، مردود است ضمن آنکه کثرت تولید آمار پس از سال 2006 آنچنان بوده است که حتی فرضیه نبود آمار را کاملا مخدوش می‌کند‌.

اما تاویل دوم از این چشم‌پوشی که به نظر می‌رسد مقرون به صحت باشد این است که طی سال‌های گذشته مبانی منطقی و استاندارد برای تولید آمار و اطلاعات چنان متغییر (نمی‌گویم غیر کارشناسی‌) بوده است که گاه برخلاف واقعیت‌های موجود و قابل لمس برای فعالان و کاربران حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات آمارها مبین وضعیت و شرایطی بوده‌اند که قاعدتا نتیجه عملی و میدانی و قابل لمس آن برای مردم باید به گونه‌ای دیگر باشد اما این چنین نبوده است‌. برای مثال کافی بودن پهنای باند و آمار تعداد STM1ها که بارها به ارقام مختلف از سوی مقام های مختلف اعلام شده است.

اگر اخبار رسا‌نه در خصوص حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات را مرور کلی بفرمایید درک این موضوع قطعا آسان‌تر خواهد بود از همین رو به نظر می‌رسد نویسندگان گزارش دیجیتال ریویو ترجیح داده‌اند وقتی آمارها منعکس‌کننده تمامی واقعیت‌های پیرامونی نیستند در بازگویی و بازخوانی آن سکوت اختیار کنند.