بخش اعظم دلایل توجیهی که برای صدور پروانه و ورود اپراتور سوم تلفن‌همراه پیش از این مطرح بود در حال حاضر فاقد وجاهت یا منطق های اولیه اش است، این دلایل شامل ورود سرمایه خارجی، افزایش رقابت، ارائه سرویس‌های ارزش افزوده مبتنی بر نسل جدید و... می‌شود.

موارد و موانع روشن و مشخصی برای اثبات اینکه دلایل توجیهی اولیه برای ورود اپراتور سوم در حال حاضر فاقد معنا شده است وجود دارد اما در اینجا فارغ از اینکه شرایط سیاسی و اجتماعی کشور چه تاثیراتی بر ورود این اپراتور و سرمایه خارجی گذارده است تلاش می‌کنم تنها یک دلیلی حائز اهمیت که به نظرم در شرایط فعلی باید به آن توجه شود را توضیح دهم.

همانگونه که پیش از این بارها مطرح شده و درشرایط مزایده اپراتور سوم نیز مطرح شده بود مهمترین عاملی که باعث شد تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران دولتی امکان ورود اپراتور سوم را فراهم آورند. ورود نسل جدیدی از شبکه تلفن‌همراه به کشور به منظور ارتقای سطح کیفی خدمات و ارائه سرویس‌های جدید است، از همین‌روست که طبق اسناد مزایده این اپراتور باید فعالیت خود را مبتنی بر نسل سوم شبکه آغاز کند؛ چنانکه عملا بخش اعظمی از طرح تجاری این اپراتور نیز بر اساس همین کارکرد و خدمات جدید طراحی و تبیین شده است. گمان نمی‌کنم کسی با فرض اولیه‌ای که برای ورود اپراتور سوم متبادر بود مخالف باشد. اگر این فرض را قبول داشته باشیم، سوال این است: با توجه به شرایطی که برای ارائه سرویس پیام‌های چند رسانه‌ای (MMS) اپراتور دوم به ‌وجود آمد و همچنین قطعی‌هایی که برای پیام کوتاه اپراتورها به ‌وجود آمده و همچنان تداوم دارد و بازار راکد فروش سیم‌کارت‌هایی که تنها خدمات صدا ارائه می‌دهند؛ آیا در حال حاضر نیازی به ورود اپراتور سوم هست یا اینکه بهتر است قدری تامل کنیم تا بسترهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی آن فراهم شود؟ به نظر نگارنده در شرایط حاضر صدور پروانه اپراتور سوم منطق‌های اولیه‌اش را از دست داده است.