وداع پرخاطره وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در هفته گذشته حاوی نکات پندآموز بسیاری بود که بر ما اثبات کرد محمد سلیمانی، آئین نوی وزارت را در حد کمال از دانشگاه دولت نهم آموخته است و از همین‌رو به درستی موسم فارغ‌التحصیلی‌اش نیز فرا رسیده بود.

برای ما در هفته‌نامه عصرارتباط این روند رو به رشد بسیار محسوس بود چرا که بنا به یک سنت سالانه دست‌کم هر سال در آستانه عید نوروز یک گفت‌وگوی عمومی با وزیر ICT ترتیب می‌دادیم و  چند و چون تصمیمات کلان و ملی در این حوزه را از وی جویا می‌شدیم. در زمان همین وزیر  هم او در دفاع از کارنامه وزارتخانه‌ای که زیر نگین داشت پیرو مکتبی بود که این روزها بسیار رایج شده است؛ فرافکنی. گواه آنکه او در برشمردن موانع موفقیتش در پایان سال نخست به میراث ناقص بازمانده از دولت‌های پیشین متوسل شد ولی هیچ‌گاه در اشاره به موفقیت‌هایش به زیرساختی که آنها بر جای گذاشته بودند اشاره نکرد. در پایان سال دوم سلیمانی تمرکز دولت در حوزه ارتباطات را دلیل رونق و شادکامی این بخش دانست ولی در واکاوی دلایل ناکامی بخش فناوری اطلاعات گناه را به گردن خصوصی‌ها انداخت که بزرگ فکر نمی‌کنند و بزرگ کار نمی‌کنند. البته او فراموش کرد خودش و زیردستانش همان مدیرانی هستند که حیات یا ممات این شرکت‌ها را تعیین کرده‌اند.

حکایت دفاع سوم هنوز تازه است؛ او مقابل چشمان متعجب رسانه‌ها برای اولین بار از دلایل پشت‌پرده سخن گفت و این بار نیز در ترکیبی جدید از تمامی دفاعیات پیشین نه تنها پای رجل سیاسی گذشته را به میان کشید و نهادهای اقتصادی بیرون از دولت را متهم کرد بلکه در تحلیل ماجرایی همچون  محدود ‌شدن اینترنت آن را به شکل یک ماجرای بالادستی که خود نیز با آن قلبا همراه نبوده است روایت کرد. گویا این بار نیز وزیر از یاد برد که بارها – حتی در رادیو و تلویزیون- از محدودیت اینترنت دفاع کرده و حتی تاکید کرده است برای بهره‌بردن صحیح، اخلاقی و علمی از شبکه جهانی نه تنها دسترسی 128 کیلوبایتی کفایت می‌کند بلکه در بسیاری از موارد حتی دسترسی‌های کمتر - یعنی 32 کیلو بایتی- کافی است.

جالب آنکه در نتیجه درس‌آموزی‌های سال آخر این بار فرافکنی سلیمانی به درجه‌ای رسید که به عنوان تنها مرجع رسمی و قانونی دولت در زمینه اینترنت، نه تنها نگاهی جبری و از سر ناچاری در این باره ارائه می‌دهد، بلکه حتی قایل به پذیرفتن نتایج این انفعال خودخواسته نیست و خود را قربانی این نگاه غیر تخصصی معرفی می‌کند! گویا سلیمانی در انتظار است با این دفاع از سر ضعف کاربران و شرکت‌های متضرر از محدودیت اینترنت او را نیز در جمع مظلوم خود بپذیرند. شاید پذیرفتن این دفاع جدید از یک وزیر قدیمی آسان‌تر بود در صورتیکه سلیمانی حتی همین  تهور دست‌چین‌شده را پیش از مسجل‌شدن رفتنش از ساختمان سیدخندان بروز می‌داد تا متهم نشود عافیت‌طلبی‌اش بر خاطره‌گویی‌اش چیره شده است. تنها سوالی که در این میان باقی می‌ماند این است که؛ وزیر جدید – رضا تقی‌پور- در پایان چهار سال خود چگونه از داشته‌هاو کرده‌هایش دفاع خواهد کرد؟