پیش از ورود محمد تقی‌پور به  ساختمان سیدخندان نوشته بودیم:" حتی اگر عملکرد محمد سلیمانی منتقدان بی شماری داشته باشد اما او همخوان‌ترین وزیر دولت نهم بود با رئیس جمهور." چنانکه تعریف و تمجید محمود احمدی‌نژاد از محمد سلیمانی- البته متفاوت از تمجیدش از وزیر بهداشت - به هنگام معرفی وزرایش از رسانه ملی این گمانه ما را تائید کرد. حال تقریبا یک ماهی است که محمد تقی‌پور ردای وزارت پوشیده است هم او که رحیمی- معاون اول رئیس جمهور- در روز معارفه‌اش در سالن پیام پشت تریبون، گفت: تقی‌پور پیشنهاد سلیمانی است برای وزارت.

اگرچه تقی‌پور وزیر پیشنهادی سلیمانی بوده است به احمدی‌نژاد، اما به گمان ما در دوران چهار ساله وزارتش که ظاهرا با شعار تغییر آغاز شده دو راه پیش رویش قرار دارد این دو راه به شرح زیر است:

راه اول: همان مسیری است که سلیمانی پیمود. انتهای آن مسیر قاعدتا همانی است که او به دست آورد و البته زیان‌هایش همان گفته‌های منتقدانی است که عملکرد او را به عنوان وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات تنها در حوزه ارتباطات قابل دفاع می‌دانند آن هم با اغماض از نحوه مدیریت مزایده اپراتور سوم و نگاهش به سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیوئی و....

راه دوم: اما مسیر دوم اگرچه در پایان چهارسال به لحاظ سود لزوما می‌تواند تضادی با مسیر اول  که اشاره شد، نداشته باشد اما قطعا آن زیان‌های بالا را برای تقی‌پور نخواهد داشت برای قدم گذاشتن در این مسیر کافی است به نظرات کارشناسان خبره این حوزه فارغ از نگاه‌های سیاسی توجه شود اگرچه ممکن است میان سود زیانی که برای شیوه مدیریت تقی‌پور در مسیر دوم ممکن است تضادهایی نمود پیدا کند اما حداقل توقع از یک مدیر توانمند این است که میان خواست رئیس و خواست کارشناسان تعادل برقرار کند.

رفتارهای مدیریتی تقی‌پور و گاه تضادهایش با  سخنانش در این 40 روز، حاکی از آن است که او بر سر دو راهی است باید صبور بود و دید که او کدام مسیر را انتخاب می‌کند، راه اول یا دوم و شاید تا پایان دوران وزارتش همچنان بر سر دو راهی باشد.