آن هنگام که شرکت تعاونی اسلامی مجتمع صنعتی رفسنجان توانست امتیاز تاسیس یک شبکه سراسری تلفن‌همراه را دریافت کند، نه از سیم‌کارت‌های اعتباری همراه اول خبری بود و نه ایرانسلی وجود داشت.

در آن روزها شاید کم‌تر کسی گمان می‌کرد مدیران کنونی شرکت مخابرات ایران، به ساختمان بی‌سیم وارد شوند، اما شدند. سیاست‌گذاری‌ها عوض شد و دولت تصمیم گرفت به‌جای آن‌که منتظر رشد بخش خصوصی باشد، خود دست به کار شود و تا می‌تواند سیم‌کارت به مردم بفرشد. جدا از این سیاست‌گذاری‌های فنی و اقتصادی، نمی‌توان اختلافات سیاسی مدیران دولت نهم با مدیران تالیا را نیز نادیده گرفت. گرچه کسی از شخص حسین بهرام‌پور سابقه سیاسی در اختیار ندارد، اما وابستگی نسبی و سببی او به برخی سیاسیون، دردسرهای فراوانی در این سال‌ها برای او و مجتمع صنعتی رفسنجان و تالیا ایجاد کرده است.

در میانه همه این اتفاقات ناخوشایند، سرمایه‌گذار تالیا نیز از ادامه کار انصراف داد تا شرایط، آن چیزی شود که امروز شده است.

با این همه نباید از نظر دور داشت که تالیا دو سال فرصت طلایی را در ابتدای کار از دست داد.

اگر بخواهیم مشکلات تالیا را نه به‌عنوان تنها نمونه بلکه به عنوان یک بررسی موردی (case study) مورد توجه قرار دهیم، می‌توان گفت وقتی کسی نتواند کاری که برعهده‌‌اش گذاشته شده را در موعد مقرر و به شکلی قابل قبول- و نه لزوما عالی- انجام دهد، قطعا باید انتظار مشکلات بعدی را نیز داشته باشد. شاید اگر تالیا در همان ماه‌های ابتدایی دریافت مجوز شروع به کار می‌کرد و مانند ایرانسل، شبکه‌اش را در حین کار، اصلاح و ترمیم می‌کرد و توسعه می‌داد، امروز در چنین وضعیتی نبود. این سخن شاید در بسیاری از نقاط دنیا قابل قبول نباشد و کارشناسان متعقد باشند نباید مشترک را به دردسر انداخت، اما در ایران و با مدیریت‌هایی که هر روز عوض می‌شوند، می‌تواند حرف قابل قبولی باشد.

نادیده گرفتن اپرتوری که چندین میلیون مشترک دارد- حتی اگر ایراداتی نیز داشته باشد- چندان امکان‌پذیر نیست، اما اپراتوری که در چند سال ابتدایی کار خود 200 تا 300 هزار مشترکش را نیز از دست داده است، نباید انتظار داشته باشد مورد لطف قرار گیرد.

اگر به سبک داستان‌های پندآموز، بخواهیم نکته‌ای از سرنوشت تلخ تالیا بیاموزیم؛ همان مثل قدیمی راه بینداز و جا بینداز است. نکته‌ای که گویا اپراتورهای وایمکس هنوز درنیافته‌اند و تاکید دارند تا زمانی‌که سطح کیفی خدماتشان به نقطه قابل قبولی نرسد، سرویس ارایه نمی‌کنند. همگان امیدوارند سرنوشت وایمکسی‌ها مانند تالیا و PAPها نشود. تغییرات در راه‌اند.