1 -تمامی قوانین،آیین‌نامه‌ها و برنامه‌های مدول ماحصل تلاش فکری انسان‌ها است برای رسیدن به چشم‌اندازهای مشخص یا اداره کردن امور در شرایط مطلوب در واقع بخش عمده‌ای از آمال انسانی در قالب قوانین و برنامه‌ها نمود پیدا می‌کند. از همین‌روست که تنها راه یا ممکن‌ترین راه موجود برای سنجش میزان دستیابی به آمال بشری در ساختارهای اجتماعی داشتن متر و میزان‌های مشخص براساس قوانین و برنامه‌هاست.

2 -همان‌گونه که قوانین و آیین‌نامه‌ها و قراردادها و برنامه‌ها با خواست و اراده انسانی  منطبق بر آمال و اهداف جمعی و گاه فردی شکل می‌گیرد اجرای آن نیز تنها با اراده انسان‌ها میسر است در واقع داشتن قانون، برنامه و... اگرچه مهم و بسیار مهم است اما مهم‌تر ازآن پایبندی به آن است. از همین‌رو می‌توان گفت که قوانین و برنامه‌ها تا زمانی به اجرا درنیامده‌اند همچون موجوداتی هستند که جسم دارند اما جان ندارد.

3 - اگر دو پیش فرض فوق را قبول کنیم با مرور گزارش انتقادی مرکز پژوهش‌های مجلس در خصوص عملکرد دولت طی برنامه چهارم در بخش ارتباطات و فناوری اطلاعات شاید دریابیم که طی سال‌های گذشته اراده معطوف به برنامه در ساختار دولتی وجود نداشته است. نبود اراده معطوف به برنامه موجب شده است که حتی دستیابی دولت به برخی از اهداف این برنامه نیز از منظر همین گزارش زیر سوال برود آنجایی‌که آمده است وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات به عنوان مهم‌ترین نهاد در حوزه فاوا نیز بی‌توجه  به راهکار اصلی توسعه 50 درصدی بخش خصوصی در حوزه تلفن‌همراه به اهداف برنامه  درخصوص ضریب نفوذ تلفن‌همراه دست یافته است. ازهمین‌رو در شرایطی که احتمال تمدید برنامه چهارم برای یک دوره یکساله مطرح می‌شود به نظر می‌رسد بیش از آن‌که نیاز به برنامه  یا تدابیر جدید برنامه‌ریزی در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات  داشته باشیم باید اراده لازم را برای عمل به برنامه  را به‌وجود آوریم.