از آن سوی شهر در میان هفته، عشق بازدید از الکامپ و تلکام یک عزم جدی را می طلبد، چرا که ساعات بازدید نامناسب این نمایشگاه (10 صبح تا 17 عصر) سبب می شد بسیاری از افراد امکان حضور در این نمایشگاه را به راحتی نداشته باشند چون ساعت تعیین شده به نوعی اوج کاری و تحصیلی افراد را دربرمی گرفت و از طرفی در روزهای برگزاری نمایشگاه هیچ تعطیلی نیز مشاهده نمی شد. بنابراین با این اوصاف به نظر طبیعی می آید که هر فردی برای بازدید از این نمایشگاه سختی بسیاری را بر خود تحمیل کند اما جالب اینجاست که این اول داستان است چرا که وقتی با هزاران مکافات خود را به نمایشگاه می رسانی و با هراس لحظه ها را می شماری هنوز نصف ساعتی به پایان نمایشگاه زمان مانده است که به طور مرتب از بلند گوها به مردم برای خروج از نمایشگاه هشدار می دهند و در کمتر از چند دقیقه این هشدار به مرحله اجرا می رسد تا آنجا که اگر پای خود را از سالن بیرون بگذاری دیگر مجال بازگشت نخواهی داشت. این را زمان خروج از در سالن درخواهی یافت؛ زمانی که مسوول غرفه یا مراجعه کننده یی به التماس و گاهی به تندی درخواست برگشت به سالن را دارد شاید به دلیل جا گذاشتن کیف پول یا هر شیء گرانبها اما جواب چیزی جز یک کلمه نیست «نه». در تلخی این برخورد هستی که حضور یک ساعته در صف طولانی تنها برای خروج از در نمایشگاه تو را به اوج عصبانیت می رساند تا آنجا که با خود عهد می کنی دیگر قدم به نمایشگاه نگذاری اما شاید وسوسه این ویترین تماشایی آی تی باردیگر تو را به سوی خود بخواند.

«از جای متفاوت شروع کنید.» این شعار تبلیغاتی نمایشگاه امسال الکامپ بود که برای بار دوم در این 14 سال برگزاری تلکام را نیز در دل خود جای داد، سطح شهر از بزرگراه ها گرفته تا خیابان های منتهی به مرکز شهر همه پر شده بود از بیلبوردهای تبلیغاتی برای دعوت از این نمایشگاه بزرگ که به نوعی یک ویترین برای عرضه آخرین تولیدات و دستاوردهای داخلی و خارجی در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات به شمار می رفت؛ ویترینی که پس از فراز و نشیب های بسیار در شامگاه سه شنبه 5 آذر به کار خود پایان داد و پرونده آن رفت تا در کنار دیگر سال های برگزاری چنین نمایشگاه هایی به خواب زمستانی فرورود تا سالی دیگر شاید کسی از این رهگذر بخواهد از این سال ها برای بهبود روند برگزاری نمایشگاه هایی از این دست تجربه یی کسب کند.

تحریم نه، شرکت نمی کنیم

چهاردهمین نمایشگاه الکامپ (الکترونیک، کامپیوتر و تجارت الکترونیک) و نهمین نمایشگاه تلکام(صنایع مخابرات، ارتباطات و تکنولوژی اطلاع رسانی) در حالی کار خود را آغاز کرد که برای چهارمین سال متوالی سازمان نظام صنفی رایانه یی که به نوعی یکی از متولیان آی تی به حساب می آید، در این نمایشگاه حضور نداشت. هرچند در سال های گذشته این صنف به طور جدی تحریم خود را اعلام کرده بود اما امسال مسوولان سازمان علت عدم حضور خود را وجود پاره یی از مشکلات عنوان کردند که نام آن به هیچ وجه تحریم نیست. در این خصوص سهیل مظلوم نایب رئیس سازمان نظام صنفی رایانه یی می گوید؛ ما به هیچ وجه الکامپ چهاردهم را تحریم نکردیم و تحریم سازمان تنها مربوط به الکامپ یازدهم بود. در این دوره هم به این دلیل شرکت نکردیم که شرایط مورد نظر ما طی جلساتی که با مسوولان نمایشگاه بین المللی داشتیم فراهم نشد، بنابراین ترجیح دادیم در این دوره نیز از شرکت در نمایشگاه صرف نظر کنیم. وی درخصوص شرایط مدنظر سازمان نیز چنین توضیح می دهد؛ همان طور که تمام فعالان این حوزه می دانند، الکامپ دهم از آن جهت که دست بخش خصوصی بود به بهترین نحو ممکن برگزار شد. وقتی بخش خصوصی اثبات می کند که توانایی برگزاری نمایشگاه همانند یک نمایشگاه بین المللی را دارد به چه دلیل بخش دولتی مانع برگزاری دوره های بعدی توسط این بخش می شود.

هر چند سازمان نظام صنفی رایانه یی و بسیاری از کارشناسان حوزه آی تی دوره دهم الکامپ را جزء موفق ترین دوره ها برمی شمرند، جالب اینجاست که علی موسوی عضو هیات مدیره و معاون امور نمایشگاه بین المللی تهران نیز اعتقاد دارد الکامپ چهاردهم یکی از بهترین دوره های این نمایشگاه به شمار می رود و دلیل آن را میزان فضای غرفه ها و تعداد شرکت کنندگان می داند که نسبت به دوره دهم رشد 20 درصدی داشته است. برای بسیاری از فعالان صنعت آی تی الکامپ دهم یک نقطه طلایی به شمار می رود؛ الکامپی که برگزاری آن را بخش خصوصی در دست داشت. اینک این سوال برای بسیاری مطرح می شود که چرا سال ها بعد این رویداد که یک تجربه خوب به همراه داشت تکرار نشد که در این خصوص موسوی این گونه اظهارنظر می کند؛ به دلایلی که همه می دانند، از الکامپ دهم به بعد برگزاری این نمایشگاه به دست بخش دولتی افتاد. وقتی به سوابق هم نگاه می کنیم ما به این نتیجه نمی رسیم که الکامپ دهم بهترین دوره از نمایشگاه الکامپ بوده است چراکه ما در پایان هر نمایشگاه بازخوردهای مختلفی را از بازدیدکنندگان، غرفه داران، روزنامه نگاران فعال در حوزه آی تی و... داریم و با نظرسنجی که انجام می دهیم معین می کنیم چه نمایشگاهی خوب یا بد بوده و از این جهت نیز می توانیم بگوییم الکامپ سیزدهم هم بازخوردهای مثبتی داشته است.

حضور پرشور از نوع بادکنکی

نمایشگاه الکامپ و تلکام امسال در فضایی به وسعت 16 هزار و 824 متر مفید و 32 هزار متر غیرمفید برگزار شد و در این دوره 470 شرکت شامل 68 شرکت خارجی و 402 شرکت داخلی حضور داشتند که گفتنی است تمامی این شرکت ها از جانب نمایندگی های رسمی در این رویداد حضور پیدا کرده بودند.

دوره چهاردهم اگر از نظر نوع برپایی و دیگر عوامل با دوره های قبل تفاوت هایی داشته اما از یک منظر به مانند دیگر دوره ها بود و آن مساله چیزی نبود جز خیل مشتاقان جمع کننده ساک و بادکنک تبلیغاتی و این مساله تا آنجا رخ نمایان کرده بود که بسیاری از غرفه های صاحب نام که سال های گذشته با منت و خواهش بازدیدکنندگان ساک و دیگر وسایل تبلیغاتی خود را در آنها قرار می دادند، در این دوره دسته های بزرگ بادکنک های منقش به نام شرکت شان را به فراخور در اختیار خیل عظیم بازدیدکنندگان آی تی دوست قرار می دادند تا به این وسیله سکوت غرفه تخصصی خود را با هجومی پر از شادی از نوع کودکانه بشکنند و در این اوضاع و احوال چهره های افرادی که بنا به رشته تحصیلی و کاری خود از مسوول غرفه یی سوال تخصصی داشتند، بسیار دیدنی بود. در این دوره از نمایشگاه به گفته مسوولان برپاکننده قرار بود به متقاضیان این امکان داده شود به صورت بی سیم به اینترنت اتصال داشته باشند؛ اتفاقی که در روز نخست نمایشگاه به وقوع نپیوست و به نوعی درگیری غرفه داران با مسوولان نمایشگاه را رقم زد و جالب آن است که در روزهای بعدی نیز کم کم اینترنت بی سیم رخ به غرفه داران آشکار کرد اما قیمت بالای آن سبب شد بسیاری از غرفه داران عطای آن را به لقایش ببخشند. هرچند به گفته یکی از غرفه داران در روز دوم بعضی از غرفه ها از نوسان شدید برق گلایه داشتند و در این میان درخواست اینترنت بی سیم درخواست بیجایی به شمار می رود.

سه رقیب در یک میدان

نهمین نمایشگاه تلکام جدا از چهاردهمین نمایشگاه الکامپ در آن سوی نمایشگاه بین المللی میزبان بازدیدکنندگان خود بود؛ بازدیدکنندگانی که برای رسیدن به سالن های اختصاص یافته باید مسیری را بدون هرگونه وسیله ایاب و ذهاب داخلی طی می کردند اما سختی راه نتوانسته بود از خیل مشتاقان این سالن ها بکاهد. در تلکام در کنار ده ها شرکت فعال در حوزه مخابراتی و ارتباطی سه رقیب در گوشه گوشه سالن مقدم بازدیدکنندگان خود را ارج می نهادند. البته هر کس به شیوه خود، و اگر بحث تعریف و تمجید نباشد، باید گفت باز هم در میان سه رقیب همراه اول و اپراتور دوم و تالیا این اپراتور دوم بود که به واسطه تبلیغات پرشور خود توانسته بود جمعیت بیشتری را به سمت غرفه زردرنگ اش جلب کند. عروسک های زنبوری که بال های آنها از سیم کارت های اعتباری و ثابت ایرانسل شکل گرفته بود، در سرتاسر سالن به وفور به چشم می آمدند و با نگاه شیرین و کودکانه دل بزرگ ترها را نیز برده بودند تا آنجا که بسیاری آرزو داشتند در آن ساعات کودکی به همراه داشتند تا به بهانه آن کنار زنبورک عکسی به یادگار بگیرند. هرچند ژست زنبورها یخ بزرگ ترها را نیز آب کرد و آنها بی بهانه حضور کودکان عکس های بسیار گرفتند و رفته رفته جذب غرفه شدند و این اول کار بود چرا که صف های بسیاری کنار این غرفه به چشم می خورد؛ یکی برای ثبت نام ام ام اس و دیگری برای شارژ رایگان. در کنار رنگ زرد این غرفه سرخی تالیا نیز می توانست نظرات را جذب کند. در این غرفه نیز قرعه کشی روزانه یک وسیله تبلیغاتی برای جلب بازدیدکنندگان بود هرچند گویا رنگ زرد بیش از قرمز توانسته بود نظرها را به خود جلب کند. در کنار این دو رقیب زرد و قرمز، همراه اول در ابرهای سفید و آبی خود با پشت گرمی دولتی بودن جذب مخاطب می کرد. غرفه داران زحمت تبلیغات از نوع قرعه کشی و حرکت زنبور را به خود نداده بودند چرا که تنها نام نویسی برای جی پی آراس و وفور عرضه ساک دستی و سی دی آموزشی و صحبت از سیم کارت های امین توانسته بود مشتاقان را به سوی خود جلب کند. در مجموع باید گفت در تلکام هر چه بود، بوی رقابت می داد و در تبلیغات این سالن به راحتی می توانستی تفاوت آشکار تبلیغات از نوع دولتی و خصوصی را به وضوح شاهد باشی.